سلام!

حالت چطور است؟

عزیز از سفر بازگشته‌ام! بگذار :) :) :)خستگی‌ات :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) بزدایم.. بگذار بگویم میان بازوانت :) :) :) :) :) :) :) :) :) امن‌ترین جای دنیاست.. اگر هنوز من :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) :) ... بگذار بگویم که نگاه پرآشوبت دیگر نمی‌ترساندم.. نمی‌رماندم.. بگذار بگویم که دست‌هایت مهربانی لطیف خشن‌ترین برگ‌های انجیر را در خود نهفته دارد.. رویش می‌نویسم: همیشه حالا باش.. بگذار بگویم که خوابیدن زیر درخت انجیر را هوس دارم.. با خنکای رقصان باد.. طیف رنگ‌ها را نشانم بده.. از سفید بگو که رنگ من است.. از سبز بگو که رنگ مهربانی مادر است.. از آبی آسمان بگو که رنگ محبت بابا است.. از سیاه بگو .. گرم‌ترین مهمان دنیایم از سیاه رنگ گرفته باشد.. خشن‌ترین رنگ را برای خودت برگزیدی که من از این همه سیاهی‌ات حس ترس :) :) :) :) کنم.. بگو که از باقی رنگ‌ها نترسم تا تو هستی؛ و آن نهایت بی‌رنگ را نشانم بده؛ قصه‌ات را سر بگیر: یکی بود یکی نبود. غیر از خدا هیشکی نبود.. مهمونی بود..

من تو را به داشتن امن‌ترین مکان دنیا مسلح کرده‌ام. به آن گوشه‌ی قلبم که پر از محبت به توست..

پایدار باشی

اردیبهشت 87

ناهید

قــصــــه:

غیر از یک چشم مراقبم نیست.. غیر از یک جفت پا همراهم نیست.. غیر از یک .. همه چیز یکی شده بود.. فقط درخت‌ها زیادتر از یک بودند.. آسمان یکی بود.. فقط طرز نوازش کردن آسمانش متفاوت بود.. کمی زبر بود دست‌های خسته‌اش.. خورشید همان شکلی بود که همیشه نگاهم می‌کرد.. ماه که هلال خندانش آن نیمه‌ی خالی را نشانم می‌داد.. الله اکبر.. و قصه همان بود.. یکی.. : یکی بود یکی نبود.. غیر از خدا هیچ‌کی نبود. یکی تو یه دست وپا زدن بی‌سرانجام خسته ‌شده بود.. اما حیف؛ غرق نمی‌شد. دلشکسته شده بود.. مثل ماهی توی تنگ که به نظر حالش خیلی خوبه و هی می‌گه آب..

::::::::::::::::::

سانازم را ببینید چه زیبا شده است